In this blog you can find out pictures that you always had in your imagination dreams. The photography art gives us the chance to speak without words. Hardcore words may be. Darkroom show is interested about arts, mass media, vintage things and cultures, music, global magazines and urban life style.
Some comments and posts are in Greek, it's more comfortable specially for edito's and a kind of poetry.
As its named "darkroom show" some photos include nudity so this is an adult-youth blog. If you feel shocked with naked subjects or sexuality please leave.
Otherwise you can join a real blog party. You can also share anything you want in this blog if you submit it, comments, questions anything that allow us to keep in touch even in a ... "darkroom".
Follow me.
Profile Photo by Andy Houghton
Edited by darkroom show
Email:
thedarkroomshow@gmail.com
Catching Elephant is a theme by Andy Taylor
O2
“… Μπορεί να πιάσει βαθιές ρίζες η μελαγχολία
όταν κάθε πρωί βρίσκεσαι αμέσως με την πλάτη στον τοίχο
μα πάντα καταφέρναμε να βρούμε τρόπο και να τα βγάλουμε πέρα με όλα αυτά…”
Εισπνοή.
Ξανά εισπνοή.
Παύση.
Εκπνοή.
Μέχρι να ξεχάσω.
Ξανά
Ανάσα βαθιά
για να θυμάμαι
να θυμάμαι ότι πέρασε
να ξεπλύνω το μέσα μου
να εξιλεωθώ.
Τα μάτια βαριά συγκρατούν ρανίδες του ονείρου
Ποιο όνειρο;
Ούτε θυμάμαι
Αχνά.
Τα όνειρα μάλλον..
πεντάλεπτοι έρωτες σκοντάφτουν στο διάβα μου
ποιος δεν το ξέρει;
Κάπου στο δρόμο, στα στενά, στην βιβλιοθήκη, στην στάση
Ένα μικρό αυτοτελές επεισόδιο ο κάθε έρωτας
Με έναν άγνωστο
Κομμάτια σε παζλ
Πάντα ξεμένω στο τελευταίο.
Το ψάχνω
Το περιμένω
κάθε που τελειώνω
Μην μου λες μάταια
θα σκοτεινιάσω.
Ανάσα.
Εκπνοή.
Ρυθμικά.
Σε είδα ξανά.
Και είναι τόσα που σκέφτηκα στο πέρασμα της στιγμής.
Καταραμένες οι σκέψεις του ψυχαναγκασμού.
Ποντίκια, κλέφτες! της συνειδητότητας.
Πόσα να θέλω να σου πω, να σου γράψω, να σου θυμίσω.
Σαράκι το φταίξιμο μέσα μου με σκυλοτρώει τα βράδια.
Πνοή.
Δική μου!
Ολότελα δική μου
ανασαίνω στιγμές που είμαι χώρια σου
Εκπνοή
Σκοτάδι.
Παύση.
Στις παύσεις σου έλεγα πάντα σ’ αγαπώ
Το σ’ αγαπώ έγινε θάλασσα
μας έπνιξε
χωρίς ανάσα
κομματιασμένη χάθηκε και αυτή στο τελευταίο φιλί
θυμάσαι ;
βουνά οι πόλεις ανάμεσα μας και χάσαμε την κορυφή
Και τώρα τι ;
Βαδίζω επάνω σε δρόμους φαντάσματα
Ανίκανος κάθε ιχνηλάτης να τις βρει.
Καταπίνω λίτρα υπερηφάνειας, ψυχαναγκασμού, και φτύνω κάθε τι που αφήνει υπόλειμμα.
Είναι μεγάλο προσόν να μην θυμάσαι.
Πνοή.
Πιο βαριά
Τσιμπολογάς ανόρεχτα
Σαν να σε βλέπω…
Δίχως γιατί
Πάντα σκόρπιζαν σκέψεις σου γύρω από το φαΐ
Σηκώνεις βλέμμα αυτάρεσκο
Άραγε θέλεις;
Θυμάσαι;
Γνωρίζεις ;
Περιμένεις ακόμη αυτή τη λέξη;
Την έχω φυλάξει για κάθε σου επιστροφή
Και ας μην θέλω
Και ας μην μπορώ
Και ας μην αναπνέω όπως τότε
τουρλώνοντας επιδεικτικά τα πνευμόνια μου πάνω από τα δικά σου
Απλά να ξέρεις πως πλέον χωρά
Πιότερο το οξυγόνο μέσα μου
και όσα αδιέξοδα
και όσες στιγμές χαμένες
βρίσκω ανάσες
οξυγόνο
στις σελίδες
στις στιγμές…
Με μια ανάσα ξανά
Εκπνοή
Μένω εκεί
Παύση.
Ζωή.
